Dat is wat het gebouw van de Bibliothèque Nationale de France is. Gelegen aan de Seine is het het enige gebouw dat ik ken in Parijs, dat aan de buitenzijde geen enkel raam heeft. Zelfs van oudsher gesloten gebouwen als kazernes of gevangenissen hebben nog wel ramen aan de buitenkant. Dit gebouw totaal niet. Waarom is dat zo gebouwd?

Wel, bedenk eens hoe je een boek leest… Een goed boek neemt je mee naar een andere werkelijkheid, alsof de wereld om je heen niet bestaat. Soms raakt die omgeving zelfs vervormd door je boek. Zo herinner ik mij H.G. Wells’ A Time Machine te hebben gelezen op La Défense en bij het opkijken mij ineens in een andere tijd te wanen, dankzij mijn futuristische omgeving.

Hoe dan ook, dat afsluitende van de wereld heeft dit gebouw ook. Zoals een goed boek de wereld buiten kan sluiten, zo sluit dit gebouw, deze boekenverzamelplaats, de wereld buiten. Het gebouw is volledig in zichzelf gekeerd, introverter zul je het niet vinden in de wereld. Lees meer

Een eindje buiten Parijs, staat een bijzonder huis. Een bijzonder modern huis. Maar wel een huis dat vrijwel niemand meer gebouwd heeft zien worden, omdat het al hard op weg is naar de honderdjarige leeftijd. Terwijl, als je dit nu als ontwerp zou indienen, in Nederland, dit misschien nooit gebouwd zou mogen worden, vanwege de moderniteit. 

Deze tegenstrijdigheid is te danken aan de Zwitserse architect Charles Edouard Jeanneret. Een onbekende grootheid? Deze naam wel, tot je zijn bekendere pseudoniem hoort: Le Corbusier. Een van de grote pioniers van de moderne stijl. Hij begon in de jaren ’20 samen met een groep andere vooruitstrevende architecten totaal nieuwe woningen en gebouwconcepten te ontwikkelen. 

Lees meer

Een stad als Parijs, met een rivier, die de stad al vanaf het ontstaan doorklieft en er de levensader van vormt, heeft veel oeververbindingen nodig. In de oudheid waren dat pondjes, of hoogstens wiebelige bruggetjes, samengesteld van veel naast elkaar gebonden bootjes.

In de loop der eeuwen zijn veel bruggen gebouwd, die inmiddels soms een vreemde benaming dragen, zoals de Pont Neuf, nieuwe brug, nu een van de oudste van de stad. Hier ga ik het echter hebben over de op dit moment nieuwste brug, de passerelle Simone de Beauvoir. Lees meer

Pieter en Jose hebben besloten om naar Parijs te gaan en mij gevraagd het een en ander te organiseren. In ons voorbereidende gesprek hebben we hun wensenlijstje samengesteld. Ze zijn al wel eens in Parijs geweest, de echte highlights van de stad kennen ze.

Wat hen écht leuk lijkt is om de onbekendere plekken te bezoeken. Onbekender, maar zeker niet minder aansprekend. Als geboren Rotterdammers hebben zij “wel iets” met de na-oorlogse moderne architectuur. Ik weet meteen: dat wordt een uitgebreid bezoek aan La Défense. Lees meer

Bij een reis die ik vorig jaar ondernam, kreeg ik de vraag om een aantal overdekte passages te gaan bekijken. Oei,  lastig, want ik wist dat ze er zijn, maar waar? Ik was er eigenlijk nooit bewust naar op pad gegaan. 

Met wat research ontdekten we er enkele en we spraken af dat we zouden proberen die te vinden en bezoeken. Dat lukte op de laatste dag van ons bezoek nog, nadat ik eerder er al toevallig aan voorbij was gereden. En door een gelukkig toeval, ik had al fietsend de juiste straat genomen, stonden we er ineens pal voor. En dan ga je er natuurlijk niet aan voorbij! Lees meer

Al jaren ben ik een regelmatige bezoeker van de Sainte Chapelle, dat is intussen bekend. Niet voor niks schreef ik een van m’n eerste blogs over deze fascinerende kapel van het voormalige koninklijke paleis.

Echter, een “grote” frustratie restte mij al jaren. Eigenlijk vanaf het moment dat het besef bij me doordrong dat veel grote kerken en kathedralen uitbundig gekleurd zijn geweest, ook aan de buitenzijde. Want mijn zo geliefde Sainte Chapelle, gaf hier geen enkele aanwijzing voor… Terwijl de binnenkant juist zo uitbundig is… Vreemd. Ook al omdat je juist aan een koninklijke kapel de rijkste uitstraling verwacht.

Lees meer

Onlangs was ik met Jannie en Wouter in Parijs. Zij besloten hun vakantie in Frankrijk met een bezoek aan Parijs, ik ben hen daar tegemoet gekomen. Ze kenden Parijs wel, Louvre, Eiffeltoren, Arc de Triomphe, Champs-Elysées en Notre Dame, maar konden mij niet zo goed vertellen waar ze nu graag nog eens met mij naar toe wilden gaan. Ik heb hen voorgesteld om vrij door de stad te zwerven, en maar gewoon te kijken waar we uitkwamen. Het bleek een schot in de roos.

Zo hebben we wat door het centrum gezworven, vanaf de fietsverhuur, waar we ons vervoermiddel voor de dag opgepikt hebben. Hun nieuwsgierigheid werd gewekt toen we voorbij de Sainte-Chapelle fietsten: “wat is dat voor een kapel daar” vroeg Jannie. Ik heb uitgelegd wat het was, en door mijn enthousiasme voor het gebouw, besloten we om het te bezoeken. Ze werden aangenaam verrast door vrijwel geen wachtrij, terwijl er een paar honderd meter verderop voor de Notre Dame een rij van tientallen meters lang over het plein krulde, we waren er net aan voorbij gefietst.

Lees meer

ooit, toen ik nog maar net begon met mijn ontdekking van de Lichtstad, had ik een enorme liefde voor de metro. Mensen die mij nu kennen, met mijn fietsvoorliefde, kunnen zich dat misschien niet voorstellen, maar het was echt zo. Ik kon rustig een halve dag in die treintjes zitten en kriskras door de stad slingeren. Wel probeerde ik om daarbij ook de wat meer uitzicht biedende trajecten aan te doen, want er zijn er diverse die ook een stuk boven de grond rijden.

Ik ontdekte dat er heel veel verscheidenheid zat in de verschillende stations. En natuurlijk in de ingangen. Vele waren vormgegeven met de schitterende art nouveau balustrades en ornamenten uit het begin van de twintigste eeuw, van architect Hector Guimard. Letterlijk fantastische vormen die eerder aan het brein van een sprookjesschrijver ontsproten leken te zijn, dan aan dat van een architect. Andere waren vanuit andere stijlprincipes vormgegeven, van art deco tot hypermodern strak. Lees meer

Onlangs gelezen in de krant: Notre Dame verkruimelt!

Nou ja, zo’n vaart zal het niet lopen met een van de meest bezochte gebouwen van Parijs, waarvan de eerste steen in 1163 werd gelegd door paus Alexander III, in aanwezigheid van de oude schoolvriendjes Maurice en Lodewijk, toen inmiddels bisschop Maurice de Sully en koning Lodewijk VII geworden. Het gebouw staat al ruim 850 jaar en zal echt nog wel even blijven staan. Maar hoe is het er dan werkelijk mee gesteld?

Lees meer

Toen in 1989 de prijsvraag voor de nieuwe Nationale Bibliotheek werd gewonnen en deze gerealiseerd werd op de linkeroever van de Seine achter het station van Austerlitz, vroeg menigeen zich af waarom men in vredesnaam, die wanstaltige plek had uitgekozen om dit gebouw, het laatste Grand Traveau van President Mitterand te realiseren. Wie kon toen bevroeden, dat het geen kortzichtigheid was, maar juist visionair, om op deze plek te bouwen? Lees meer