Dat is wat het gebouw van de Bibliothèque Nationale de France is. Gelegen aan de Seine is het het enige gebouw dat ik ken in Parijs, dat aan de buitenzijde geen enkel raam heeft. Zelfs van oudsher gesloten gebouwen als kazernes of gevangenissen hebben nog wel ramen aan de buitenkant. Dit gebouw totaal niet. Waarom is dat zo gebouwd?

Wel, bedenk eens hoe je een boek leest… Een goed boek neemt je mee naar een andere werkelijkheid, alsof de wereld om je heen niet bestaat. Soms raakt die omgeving zelfs vervormd door je boek. Zo herinner ik mij H.G. Wells’ A Time Machine te hebben gelezen op La Défense en bij het opkijken mij ineens in een andere tijd te wanen, dankzij mijn futuristische omgeving.

Hoe dan ook, dat afsluitende van de wereld heeft dit gebouw ook. Zoals een goed boek de wereld buiten kan sluiten, zo sluit dit gebouw, deze boekenverzamelplaats, de wereld buiten. Het gebouw is volledig in zichzelf gekeerd, introverter zul je het niet vinden in de wereld. Lees meer

Een stad als Parijs, met een rivier, die de stad al vanaf het ontstaan doorklieft en er de levensader van vormt, heeft veel oeververbindingen nodig. In de oudheid waren dat pondjes, of hoogstens wiebelige bruggetjes, samengesteld van veel naast elkaar gebonden bootjes.

In de loop der eeuwen zijn veel bruggen gebouwd, die inmiddels soms een vreemde benaming dragen, zoals de Pont Neuf, nieuwe brug, nu een van de oudste van de stad. Hier ga ik het echter hebben over de op dit moment nieuwste brug, de passerelle Simone de Beauvoir. Lees meer

Pieter en Jose hebben besloten om naar Parijs te gaan en mij gevraagd het een en ander te organiseren. In ons voorbereidende gesprek hebben we hun wensenlijstje samengesteld. Ze zijn al wel eens in Parijs geweest, de echte highlights van de stad kennen ze.

Wat hen écht leuk lijkt is om de onbekendere plekken te bezoeken. Onbekender, maar zeker niet minder aansprekend. Als geboren Rotterdammers hebben zij “wel iets” met de na-oorlogse moderne architectuur. Ik weet meteen: dat wordt een uitgebreid bezoek aan La Défense. Lees meer

Toen in 1989 de prijsvraag voor de nieuwe Nationale Bibliotheek werd gewonnen en deze gerealiseerd werd op de linkeroever van de Seine achter het station van Austerlitz, vroeg menigeen zich af waarom men in vredesnaam, die wanstaltige plek had uitgekozen om dit gebouw, het laatste Grand Traveau van President Mitterand te realiseren. Wie kon toen bevroeden, dat het geen kortzichtigheid was, maar juist visionair, om op deze plek te bouwen? Lees meer

sinds vorig jaar wordt de facelift van de Hallen zichtbaarder, met de oplevering van de Canopée, het bladerdak. Ik schreef er vorig jaar al over, zie hier..

In mijn betoog van toen, was mijn verwondering over de gang van het regenwater een intrigerend thema. Lees meer

Een regel uit een van mijn favoriete chansons: “A la Villette on tranche le lard“, een van de weinige chansons die je af en toe op de Nederlandse radio  voorbij hoort komen: Il est 5 heures, Paris s’eveille. Een lied uit 1968, toen dat spek snijden nog gebruikelijke praktijk was. Amper 8 jaar later werd deze activiteit gestopt. Lees meer

waren er nodig om hét symbool van Parijs vorm te geven, de beroemde iconische toren van Gustave Eiffel te doen verrijzen. Vreemd genoeg is hij trouwens niet de ontwerper van de toren, maar enkel de realisator, als directeur van het bouwbedrijf dat de toren heeft gebouwd.

Lees meer

Hartje Parijs, de Hallen, wie kent het gebied niet? Van oudsher bekend als de grote stadsmarkthallen voor groente, fruit, kaas et cetera, of later als het modernistische winkelcentrum, grotendeels onder de grond, waar zich destijds ook mijn “stambioscoop” bevond. Begin dit jaar is een belangrijk deel van de facelift van het complex voltooid: het bladerdak, in het Frans Canopée. Een bladerdak over de Hallen? Is het een vergezochte metafoor voor wat er bouwkundig is neer gezet? Het lijkt een gezochte poging om een moderne constructie een edeler voorkomen te geven. En toch blijkt het verrassend treffend. Lees meer

dat was de eerste gedachte die onlangs bij me op kwam, toen ik binnen reed in een van mijn favoriete parken in de stad, het Parc de la Villette. Mijn oog werd direct getrokken door weer een nieuw gebouw, dat er nogal futuristisch uitzag. Het bleek de Philharmonie te zijn, eigenlijk nog niet helemaal gereed. Uiteraard wilde ik dit gebouw, samen met mijn gasten verder verkennen. Lees meer

dat is wat ik vaak hoor als mensen voor het eerst bij het Centre Pompidou komen. In permanente steigers zelfs. Je zou zeggen dat dat niet een gebouw is dat een “moet-je-zien”-status zou krijgen, maar toch is dat precies wat het gebouw heeft. Wat is hier aan de hand? Waarom is dit zo ontworpen? Lees meer